Zanim zaczniemy

Żeby naprawdę dobrze zacząć rozumieć Słowo Boże i Jego prawdziwy przekaz musimy uświadomić sobie kilka kluczowych kwestii, o których często się zapomina lub które są celowo pomijane.

Kilka podstawowych faktów:

• יֵשׁוּעַ — Jeszua (lub pełniej), יְהוֹשֻׁעַ — Jehoszua (to prawdziwe imię Jezusa) był Żydem, żył jako Żyd i nauczał jako Żyd.
• Jego uczniowie byli Żydami, którzy nie porzucili Tory ani swojej tożsamości. (Dz 17:2, Dz 18:4, Dz 24:14)
• Biblia nie zaczyna się w Nowym Testamencie, a Nowe Przymierze nie istnieje bez Starego.
• Wszystkie Przymierza i obietnice zawarte były z Izraelem. Nic nie zostało zawarte z Polakami. Dlatego my jako ludzie z narodów (gojim) mamy teraz możliwość zostać wszczepionymi w szlachetne drzewo oliwne (Rz. 11:17-24).
• Mesjasz Izraela nie założył nowej religii (Mt 5,17–19).
• Chrześcijaństwo powstało później, w procesie historycznym, poza Biblią.

Punktem odniesienia jest Pismo w swoim hebrajskim kontekście — od Tory, przez Proroków, po pisma uczniów Jeszui.

Jeśli Jezus, którego znasz z religii, nie pasuje do Jezusa Biblii — to nie Biblia jest problemem tylko interpretacja społeczności do której uczęszczasz.

Reszta artykułów na tej stronie rozwija te założenia konkretnie, tematycznie i werset po wersecie.

Chrześcijaństwo a wiara judeomesjańska

Dlaczego to nie jest to samo — i dlaczego to ma znaczenie

Dla wielu ludzi te pojęcia brzmią jak synonimy: Jezus, Biblia, Mesjasz, wiara. A jednak judaizm mesjański i chrześcijaństwo to nie dwa nurty tej samej drogi, lecz drogi, które rozeszły się bardzo wcześnie — i to nie z powodów biblijnych.

Aby to zrozumieć, trzeba zacząć od najprostszego, a zarazem najczęściej pomijanego pytania: kim naprawdę był Jeszua — i kim byli Jego uczniowie?

Kim był Jeszua z Nazaretu?

Jeszua (Jezus) nie był chrześcijaninem. Nie był reformatorem judaizmu ani założycielem nowej religii.

Był:

• Żydem urodzonym w Izraelu,
• obrzezanym ósmego dnia zgodnie z Torą,
• wychowanym w realiach biblijnego judaizmu,
• nauczycielem (rabinem) przemawiającym językiem Tory, proroków i pism.

Jeszua nauczał:

• w synagogach,
• w świątyni,
• do ludzi, którzy znali Prawo Mojżeszowe,
• używając pojęć zakorzenionych w Tanachu, a nie w filozofii greckiej.

Co ważne — nigdy nie nauczał przeciwko Torze. Wręcz przeciwnie: podkreślał jej trwałość, sens i wypełnienie.

Mesjaństwo Jeszui ma sens wyłącznie w ramach obietnic danych Izraelowi. Bez tego kontekstu Ewangelie stają się zbiorem haseł oderwanych od własnych korzeni.

Kim byli uczniowie Jeszui?

Uczniowie Jeszui:

• byli Żydami,
• żyli według Tory,
• zachowywali szabat i święta biblijne,
• modlili się w świątyni jeszcze długo po zmartwychwstaniu Jeszui.

Nie nazywali siebie „chrześcijanami”. Nie tworzyli nowej religii. Nie porzucili Izraela.

Ich wiara była wiarą izraelską z uznaniem Mesjasza, a nie zerwaniem z dotychczasową tożsamością.

Dla nich Jeszua nie był „nowym bogiem” ani „założycielem Kościoła”, lecz Mesjaszem Izraela zapowiedzianym w Piśmie.

Kiedy więc powstało chrześcijaństwo?

To pytanie rzadko pada w kościołach — a szkoda.

Chrześcijaństwo nie powstało za życia Jeszuy i nie zostało ustanowione przez apostołów.

Proces ten trwał kilka pokoleń i był silnie związany z:

• zerwaniem relacji z judaizmem,
• wpływem filozofii greckiej,
• rosnącą dominacją świata rzymskiego,
• potrzebą odcięcia się od Izraela po zburzeniu Świątyni (70 r.).

To właśnie wtedy:

• hebrajskie pojęcia zaczęto tłumaczyć greckimi kategoriami,
• Mesjasz Izraela stał się abstrakcyjną figurą teologiczną,
• Tora została uznana za „przestarzałą”,
• powstała nowa tożsamość religijna: „chrześcijanin”.

A kiedy pojawił się katolicyzm?

Katolicyzm nie jest pierwotną formą wiary uczniów Jeszuy.

Ukształtował się stopniowo, szczególnie po:

• uznaniu chrześcijaństwa za religię państwową Cesarstwa Rzymskiego,
• soborach, na których ustalano dogmaty poza Biblią,
• zinstytucjonalizowaniu wiary,
• oddzieleniu „Kościoła” od biblijnego Izraela.

W tym procesie pojawiły się:

• hierarchia kościelna nieznana Biblii,
• dogmaty nieobecne w Piśmie,
• autorytet tradycji obok (a czasem ponad) Słowem Bożym.

To nie wydarzyło się w Dziejach Apostolskich. To wydarzyło się w historii.

Jestem pewny, że słyszałeś już setki razy argument

„To było w Starym Testamencie. Teraz mamy Nowy”.

„To był Stary Testament, który już nie obowiązuje” — czy Biblia naprawdę tak naucza?

Twierdzenie, że coś „należy do Starego Testamentu i dlatego już nie obowiązuje”, brzmi dla wielu chrześcijan oczywiście. Problem polega na tym, że Biblia nigdy nie używa takiego rozumowania. Co więcej, Biblia nie zna kategorii „Stary Testament” i „Nowy Testament” w sensie dwóch różnych systemów etycznych.

To rozróżnienie jest późniejsze, teologiczne i językowe. Aby zrozumieć, czy coś „przestało obowiązywać”, trzeba zapytać nie jak to dziś się nazywa, lecz co Biblia mówi o ciągłości objawienia Boga.

Biblia nie mówi o „dwóch testamentach” jako dwóch systemach

Określenia „Stary Testament” i „Nowy Testament” nie pochodzą z samej Biblii, lecz z późniejszej tradycji chrześcijańskiej. Biblia mówi o:

• Torze,
• Prorokach,
• Pismach,
• oraz o Nowym Przymierzu.

Nowe Przymierze nie jest nową księgą, lecz nową formą relacji, zapowiedzianą w Tanachu:

„Oto nadchodzą dni — mówi JHWH — kiedy zawrę Nowe Przymierze z domem Izraela i z domem Judy” (Księga Jeremiasza 31,31)

Jeremiasz nie zapowiada nowego objawienia moralnego, lecz odnowienie relacji z tym samym Prawem:

„Moje Prawo włożę w ich wnętrze i wypiszę je na ich sercu” (Jer 31,33)

Jeśli coś miałoby „przestać obowiązywać”, prorok musiałby to jasno powiedzieć. Nie mówi tego.

Co Jeszua mówi o „starym” i „nowym”?

Jeszua nigdy nie przeciwstawia się Tanachowi jako czemuś przestarzałemu. Przeciwnie, mówi:

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Ewangelia Mateusza 5,17)

Słowo „wypełnić” (plēroō) nie oznacza unieważnić, lecz doprowadzić do pełni znaczenia i realizacji. Jeszua natychmiast dodaje, że ani jedna jota Tory nie przeminie, dopóki nie wypełni się wszystko (Mt 5,18).

Gdyby istniała kategoria „to już nie obowiązuje, bo jest stare”, to właśnie tutaj byłby moment, by ją ogłosić. Jeszua robi dokładnie odwrotnie.

Autor Listu do Hebrajczyków — co naprawdę jest „przemijające”?

Najczęściej przywoływanym fragmentem jest stwierdzenie, że „stare przeminęło”. Jednak List do Hebrajczyków nie mówi o unieważnieniu Tory, lecz o zmianie funkcjonowania kapłaństwa i ofiar.

Autor pisze:

„Gdy mówi o Nowym, uznał pierwsze za przestarzałe” (Hbr 8,13)

Ale chwilę wcześniej cytuje Jeremiasza 31, który mówi o:

• tym samym Prawie,
• tym samym ludzie,
• nowym miejscu zapisu — w sercu.

„Przestarzałe” jest stare funkcjonowanie przymierza, oparte na zewnętrznych rytuałach bez przemiany serca, a nie Boże standardy moralne czy definicje świętości.

Gdyby autor Listu do Hebrajczyków uważał Torę za nieobowiązującą, nie cytowałby jej jako podstawy Nowego Przymierza.

Paweł: czy „stare” znaczy „nieobowiązujące”?

Paweł również nie przeciwstawia „starego” i „nowego” jako dobra i zła. Gdy mówi o „starym człowieku” i „nowym człowieku”, nie sugeruje, że stare objawienie było błędne, lecz że człowiek został przemieniony.

Paweł pisze wprost:

„Czy więc przez wiarę obalamy Prawo? Przenigdy! Przeciwnie, utwierdzamy Prawo” (List do Rzymian 3,31)

Jeśli Prawo zostałoby unieważnione, nie dałoby się go „utwierdzić”.

„Stare” w Biblii ≠ „nieaktualne”

W biblijnym myśleniu „stare” (palaios) nie oznacza błędne ani anulowane. Oznacza coś, co:

• osiągnęło swój cel,
• zostało wypełnione,
• działa teraz w nowej formie.

Dlatego ofiary świątynne:

• nie funkcjonują tak jak wcześniej,
• ale ich sens nie został zanegowany,
• lecz wypełniony w Mesjaszu.

To zmiana funkcji, a nie zanegowanie sensu.

Dlaczego argument „to był Stary Testament” nie działa

Argument ten zakłada trzy rzeczy, których Biblia nigdy nie naucza:

1. że Bóg zmienił swoje standardy moralne,
2. że to, co kiedyś było święte, stało się obojętne,
3. że istnieją dwa sprzeczne systemy objawienia.

Tymczasem Biblia konsekwentnie mówi:

• „Ja, JHWH, nie zmieniam się” (Ml 3,6),
• Prawo jest „święte, sprawiedliwe i dobre” (Rz 7,12),
• Nowe Przymierze zapisuje Prawo w sercu, a nie usuwa je.

wniosek

Twierdzenie:

To było w Starym Testamencie, więc już nie obowiązuje

nie jest argumentem biblijnym, lecz skrótową tezą teologiczną, która:

• nie ma podstaw w Tanachu,
• nie ma potwierdzenia w nauczaniu Jeszui,
• nie ma poparcia u apostołów.

Biblia nie zna pojęcia „nie obowiązuje, bo stare”. Zna pojęcie:

• wypełnienia,
• odnowienia,
• przemiany człowieka, nie standardu Boga.

Dlatego pytanie nie brzmi: „Czy to jest ze Starego Testamentu?”

Pytanie brzmi: „Czy Bóg kiedykolwiek powiedział, że to przestało być Jego wolą?”

I na to pytanie Biblia — od Rodzaju po Objawienie — odpowiada niezmiennie konsekwentnie.

Na tej stronie będziemy omawiać m.in.:

• odejście od szabatu i biblijnych świąt,
• ideę zniesienia Prawa,
• nową definicję zbawienia oderwaną od posłuszeństwa,
• rozdzielenie Kościoła i Izraela,
• pośredników innych niż Mesjasz,
• zmiany w rozumieniu Dekalogu,
• redefinicję Królestwa Bożego.

Na tym etapie nie rozwijamy tych tematów szczegółowo. Każdy z nich zostanie omówiony osobno, werset po wersecie, w kolejnych artykułach.

Dlaczego perspektywa judeomesjańska?

Bo pozwala czytać Biblię tak, jak została napisana, a nie tak, jak została później przeinterpretowana.

Perspektywa judeomesjańska:

• zaczyna od Tanachu, bo tam powstają wszystkie kluczowe pojęcia: przymierze, Mesjasz, grzech, świętość, Prawo;
• czyta Brit Chadasza jako kontynuację, a nie korektę czy zaprzeczenie wcześniejszego objawienia;
• widzi Jeszuę i apostołów jako Żydów, działających wewnątrz judaizmu I wieku, a nie jako twórców nowej religii;
• nie przeciwstawia łaski Torze, lecz pokazuje, że łaska umożliwia życie według Bożych dróg;
• zachowuje ciągłość Boga, Jego ludu i Jego standardów, zamiast zakładać, że Bóg zmienił zdanie.

W praktyce oznacza to jedno: mniej teologicznych skrótów, więcej tekstu biblijnego i kontekstu.

Perspektywa judeomesjańska nie jest „kolejną doktryną”. Jest powrotem do pierwotnego kontekstu, w którym Biblia:

• nie dzieli się na „stare — nieaktualne” i „nowe — prawdziwe”,
• lecz opowiada jedną spójną historię Boga, Izraela, Mesjasza i narodów.

Dlatego jest potrzebna. Bo bez niej Nowy Testament bardzo łatwo zaczyna przeczyć Staremu — a to nigdy nie było zamiarem autorów Biblii.

Bez wyrywania fragmentów z kontekstu. Bez filtrów grecko-rzymskich. Bez późniejszych dogmatów.

Zaproszenie do dalszej drogi

Jeśli:

• czujesz, że Jezus z ambony nie pasuje do Jezusa z Biblii,
• widzisz rozdźwięk między Ewangeliami a praktyką kościelną,
• chcesz zrozumieć, co naprawdę się wydarzyło,

to kolejne artykuły na tej stronie są właśnie dla Ciebie.

Nie prosimy o bezkrytyczną zgodę.

Zachęcamy do sprawdzania w Piśmie.

👋 Witamy na drodze ku prawdziwemu zrozumieniu Słowa Bożego.